Gereksinimleri dört gruba ayıran kapsam belirleme tekniği: Must have (olmazsa olmaz), Should have (olmalı), Could have (olabilir) ve Won’t have this time (bu sefer yok). Bir sürümün ya da MVP’nin sınırlarını netleştirir.
MoSCoW, Dai Clegg tarafından geliştirildi ve DSDM gibi çevik yöntemlerle yaygınlaştı. Must grubu, olmadan sürümün anlamsız ya da yasal olarak mümkün olmadığı gereksinimlerdir. Should grubu önemlidir ama geçici bir çözümle ertelenebilir. Could grubu zaman ve kaynak kalırsa yapılır. Won’t grubu ise bu sürüm için bilinçli olarak dışarıda bırakılanlardır ve en az diğerleri kadar değerlidir: neyin yapılmayacağını herkesin önünde yazar ve beklentileri baştan yönetir.
Tekniğin en sık bozulduğu yer Must grubudur: her paydaş kendi talebini olmazsa olmaz ilan ettiğinde grup şişer ve yöntem anlamını yitirir. Yaygın bir disiplin, Must grubunun toplam eforun belirli bir oranını aşmamasıdır; DSDM bunun için yaklaşık %60’lık bir sınır önerir. MVP kararında MoSCoW, Fayda/Zorluk Matrisi’nin tamamlayıcısıdır: matris neyin değerli olduğunu, MoSCoW ise bu sürüme neyin gireceğini söyler. İkisi birlikte, kapsam tartışmasını kişisel ısrardan ortak bir karara taşır.
Sık yapılan hata. Won’t grubunu boş bırakmak. Hiçbir şeyin dışarıda kalmadığı bir MoSCoW listesi önceliklendirme değil, bir dilek listesidir.
← Model kayması Bütün kavramlar Müşteri edinme maliyeti (CAC) →