Bir ihtiyacı kullanıcının bakış açısından kısa ve sade bir dille anlatan gereksinim biçimi. Yaygın kalıbı: “Bir [rol] olarak, [fayda] için [işlev] istiyorum.” Ayrıntı, ekiple yapılan konuşmada ve kabul kriterlerinde netleşir.
Kullanıcı hikâyesinin amacı bir şartname yazmak değil, bir konuşma başlatmaktır. Hikâye kartı kısa tutulur; ayrıntılar ekip, tasarımcı ve ürün yöneticisi arasındaki konuşmada netleşir ve kabul kriterleriyle doğrulanabilir hale gelir. Kalıbın en değerli parçası “için” kısmıdır: bir işlevin neden istendiği yazılmadan bırakılırsa, ekip daha iyi bir çözüm öneremez ve özellik bağlamından kopar. Hikâye, ihtiyacı anlatır; çözümü dikte etmez. Çözümü bulmak ekibin işidir.
İyi hikâyeler için sık kullanılan bir kontrol listesi INVEST ölçütüdür: bağımsız, tartışılabilir, değerli, tahmin edilebilir, küçük ve test edilebilir. Tasarım Odaklı Ürün Yönetimi’nde hikâyenin kullanıcısı genel bir “kullanıcı” değil, adı bilinen personadır; her hikâye de fonksiyonlar listesindeki bir fonksiyona ve onun çözdüğü probleme bağlanır. Büyük hikâyeler (epic), geliştirmeye girmeden önce tek başına değer üreten küçük parçalara bölünür. Bölme ölçütü teknik katman değil, kullanıcı değeridir.
Sık yapılan hata. Hikâyeyi teknik bir görev gibi yazmak. “Bir geliştirici olarak veritabanına yeni tablo eklemek istiyorum” bir kullanıcı hikâyesi değildir; kullanıcı değeri yoksa hikâye de yoktur.
← KPI (temel performans göstergesi) Bütün kavramlar Kullanılabilirlik testi →