Bir ürünün ya da özelliğin hangi problemi, kimin için, hangi kapsamla ve hangi başarı ölçütüyle çözeceğini ekiple paylaşan doküman. Ne yapılacağını ve nedenini anlatır; nasıl yapılacağını tasarım ve mühendislik ekibine bırakır.
İyi bir PRD genellikle şu bölümleri içerir: problem tanımı ve kanıtları, hedef persona, hedefler ve başarı metrikleri, kapsam ve kapsam dışı bırakılanlar, kullanıcı hikâyeleri ya da temel akışlar, kabul kriterleri, bağımlılıklar, riskler ve açık sorular. En değerli bölümler çoğu zaman en kısa olanlardır: “kapsam dışı” listesi ve “açık sorular” listesi. İlki gereksiz tartışmaları önler, ikincisi bilmediğimizi dürüstçe kabul eder. Kısa ama dürüst bir PRD, uzun ama süslü olanından iyidir.
Klasik şelale yöntemindeki onlarca sayfalık PRD’ler yerini kısa, canlı ve sürekli güncellenen dokümanlara bıraktı. Bugün PRD bir sözleşmeden çok bir hizalama aracıdır: ekip aynı problemi aynı şekilde anlıyor mu? Doküman yazıldıktan sonra da güncellenir; prototip testinden ya da teknik keşiften gelen öğrenme kapsama yansıtılır. Az yazın, öz yazın: on sayfalık bir belge üretmek artık bedava, onu okuyacak insanın zamanı hâlâ pahalı.
Sık yapılan hata. PRD’yi çözümü ayrıntılı tarif eden bir şartname olarak yazmak. Ekranları ve teknik yapıyı dikte eden PRD, tasarımcının ve mühendisin daha iyi çözüm bulma alanını kapatır.