Keşfedilen müşteri ihtiyaçlarını (fırsatlar) ve onlara üretilen çözümleri bir ağaç gibi haritalayan araç; Teresa Torres’in sürekli keşif yaklaşımıyla yaygınlaştı. “Hangi çözümü yapalım?” yerine “hangi fırsata odaklanalım?” diye sordurur.
Ağacın tepesinde ekibin ulaşmak istediği ölçülebilir bir sonuç durur; örneğin ilk ay elde tutmayı artırmak. Altında müşteri görüşmelerinden çıkan fırsatlar, yani karşılanmamış ihtiyaçlar, acılar ve istekler sıralanır. Her fırsatın altına birden çok çözüm fikri, her çözümün altına da o çözümün varsayımlarını sınayacak küçük deneyler yazılır. Böylece ağaç, iş sonucu ile günlük deney arasındaki mantık zincirini görünür kılar ve her işin neden yapıldığını açıklar.
Ağacın en önemli faydası, ekibi tek bir çözüme erkenden âşık olmaktan korumasıdır. Aynı fırsat için birden çok çözümü yan yana görmek karşılaştırmayı zorunlu kılar; bir çözüm başarısız olduğunda ekip baştan başlamaz, aynı fırsatın başka bir dalına geçer. Tasarım Odaklı Ürün Yönetimi’nde problem ve temas anları adımından çıkan problemler, doğrudan ağacın fırsat katmanını besler. Ağaç, ekibin neyi neden denediğini paydaşlara açıklamanın da en sade yoludur.
Sık yapılan hata. Fırsat katmanına çözüm yazmak. “Mobil uygulama yok” bir fırsat değildir; “yolda giderken derse devam edemiyorum” bir fırsattır.